Etiket: opus arşiv
-
OP.412: ada çelen dilmen – elmas ve toz*
“Şerefe!” “Aşka ve de dostluğa!” Şıngır mıngır. Gluk gluk. Takır tukur. Genizlerimizi cayır cayır yakan ve yemek borumuzdan midemize sıcacık eden, kadınların bordo renk ojeleriyle tutup tokuşturduğu, ufak acıları unutturan ve kederlere katık olan bütün o viskiler. Serin ve gürültülü apartman barları. Yıldızlı geceler ve yanaklardan süzülen gözyaşları. Buruk ve fırtınalı kahkalar, bağırarak ve de…
-
op.105: benim üç gün intiharım
adem üren, mart 2020 O ölümü süsleyen aynalara benibir bir bölüşür her neyle anılmışsamkaraborsa, sevdayı da kendinden üstün görmekbir elini kaldırsan da göğeihtiyacını duymaz hiçbir öğrenci.korku, saçlarını taradığın tarakbir tokada öfkeyi sıralayan ikinci eli doğanınanladım artık hasret kuşağımı kurcalamaz. Bildiğim bir şeyler vardevamlı bildiğim bir şeyler varacı, anonim hale gelmeyinceye dek çekilmesi yasakkimsenin ortasında olmak…
-
op.101: raw – 110320
kazım baran yılmaz, mart 2020 kalbimin de bir tarihi varterbiyemi tersine döndürüyordünyanın sürekli tekrarladığı teklif balkon demirinden aşağı sarkanbir kalanşo sarhoşluğu bune göğü yükselten başkane de yeri alçaltan tanıdıkbir testi olsam akıp suyumu bulurdumdiyor, kavline sırt dönmüş yasakşiddetle reddediyor tasvipbir testi olsam kırılıp şeklimi bulurdumdiyor, kahrına yenik düşen temkinvücut buluyor tahrip daha da zorlaşıyor anlamak…
-
op.94: rica
emre ay, mart 2020 savaştan kalma bir tüfek gibiduruyorum anılarımın karşısındaanılartercümesi en zor olantekliyorum daha ağzımı bile açmadan içim geniş uçurumlar besliyor düşmeleriylehafızamda görkemli acılar koleksiyonuunutulmaktan kısaldı yollarımoysa hep birileri bekliyordur diyetılsımlı soluklarla tıklamıştım bütün kapılarıkapı kollarında sıcaklığı gitmelerinsırtlarında terk edilişlerden yapma soğuklukbendim yeminli askeri kapı önlerinde beklemeninkimsecikler gelmedi savamadım sıramı göksüz kalmış bir kuş…
-
op.93: bulantı – iki
kazım baran yılmaz, eylül 2021 her gece sonsuz bir bulantıyla uyuttuğum midem her sabah büyük bir yangınla, ortalığı kanın götürdüğü bir savaşla, bitmek bilmez bir kıyımla uyandırıyor beni. uyanır uyanmaz lavaboya koşuyorum. iç organlarım ağzımdan çıkana kadar kusuyor, ciğerlerimi patlatacak şiddette derin nefesler alıyorum. sonra ağzımı çalkalıyor, kafamı suyun altına sokup bir süre bekledikten sonra…
-
op.86: itham ya da tuhaf şeyler takvimi – bir
kazım baran yılmaz, eylül 2021 yirmili yaşların başındayım. evdekilerin narkotik şube ekibi gibi peşimde dolandığı, ben uyurken ceplerimi cüzdanımı filan kontrol ettiği ve konu komşu sohbetlerinde bizim oğlan eve kafası güzel geliyor ama ağzı içki kokmuyor, dedikleri günler. sentetik asidin etkisi, gelecek kaygısı, çevresel birkaç faktör ve içimdeki buhranın yardımıyla intihar etmeye karar verdim. gürültülü…
-
op.83: greenlerin büyükşehir maceraları
cihan adıman, mart 2020 merdiven üstlerinde oturuyor şehirliler v.baba gençliğinde nasırlar biriktirmişinşaatlardan kalma bir yük binmiş sırtına -fıtıkgençliğini iliştirmiş aynanın kenarınasaçları kıvırcık-siyahne devrim ne darbe geçmiş saçları arasından kıvırcık-siyah, baba ahalinin ortasında karıştırıyor saçlarınıserçe parmağını bırakmış binalardataşları diziyor dörtlü masanın üstüne baba ahalinin ortasında karıştırıyor saçlarını y.merdiven üstlerinde seyretme oyunu insanlar birikiyor büyük takvimin yaprağınagünlerle…
-
op.82: raw, 260220
kazım baran yılmaz, mart 2020 utancıma verdiğim addır yeryüzübeni iki kere tersten yazacak tarih musa’dan beri yarılan bir suyun habercisiyimbir tartılsa gölgem, gövdemden ağır çıkarherkesi besteleyen bir nota var ağzımdabir de denizin dikişleri patlayana dek koşmakher bıçağı körelten bir talimdir aslındaçok keskin bir cümlenin ortasında susmak utancıma seçtiğim renktir hüzünbeni iki kere ibda edecek ölüm…
-
op.81: gittikçe bozuluyor sesim. gayrım yetiş
yusuf araf, mart 2020 #1 su yadırgıyor kendini tenimde. yaralıyor dediklerimi, diyeceklerimi örseliyor yeniden.değil uzanıp dindiğim kahrın o ağızdan çıktığı için yıkadığı şeyde terk. hiç yoktu olacağı güzel yüzümde gülen hüznün hükmü. ola ki çağrıldım. ola ki bilindim çarşının ortasında, kahraman ellerle bilindim, korkak sözlerle ya da şeyler tanıdı gündüz körü gölgemdeki aksi.önemi miydi olup…
-
op.79: ”hariç” şiire ”dahil”
yiğit ergün, nisan 2020 Emre Ay, 1994 yılında doğdu. Gazi Üniversitesi Çağdaş Türk Lehçeleri ve Edebiyatları Bölümünü ve Anadolu Üniversitesi Sosyal Hizmetler Bölümünü bitirdi. Vurgu Edebiyat Dergisinin editörlüğünü yürütmektedir. “Hariç” (2019) adlı şiir kitabı yayımlandı. İstanbul’da yaşamaktadır. -“yutkunma” şiirinde şu iki dize geçiyor :“geniş korkulardır göğsümü daraltan / göğsüm incelik için tek solukluk” İnceliğe hasret…
-
op.78: kazım baran yılmaz’dan, davut değilim
işaret kuşağı, nisan 2020 çok yanlış anlaşılmış bir hikayeden geliyorumterazimin tarttığı kum kadar mülk sahibiyimgittiğim her yerin uzak olması gibi bir kusuru var. kazım baran yılmaz’ ın işaret kuşağı kapsamında çıkacak yeni kitabı ‘davut değilim’, yakında
-
op.77: siyah giyen kadınlar ve hayaletler beyazdır
fatih kök, nisan 2020 Karnım epey acıkmış olmalı, sabah tıkıştırdığım poğaçadan başka bir şey girmedi mideme. Hava kararmış. Burada zaten erken akşam oluyor, bir şeyler yemek istemiyordum; hele ciğer, kebap neyim görmek bile istemiyordum. Dışarı attım kendimi, Dağ Kapı’ya doğru yürüyordum. Bu şehrin de meydanı betondandı, yalnız biraz fazla polis süsü verilmiş taşlar. Kaleleri olmayan…
-
op.76: yangın yeri viyana
enes sarı, haziran 2020 Adamlar peydahlayan aynı adımı sana adamıştımSürgündeSabit süreğenlikte süreSürgündeGeçmek bilmez mişli geçmiş ve meyli batı’yaYüzün daha görülmemiş antarktikaların şaşkınlığındaÇevir yüzünüBoynunu kurban et amedeo’yaBoynun boyunu geçtiğinde afrika’nın maskları asılırHeykeller hareketlenir, pazuları usturalanır us yokluğundaUs yok ve tin, sığ ise öz tığ inceliğinde olsa da nafileVe velvele, gidebilmek galilei ile gaile bir merküreYerküre kafi…
-
op.75: büyülü nesne
semih yıldız, nisan 2020 Abim kayboldu. Abimin kaybolduğu gün, kasabamızın merkezinde bulunan dört yolun adacığına belediyenin vinci bir heykel indirdi. Adı, Küre. 7-8 metrelik, siyah, kusursuz orantısıyla bir küptü bu heykel. Abimin adı Mutlu. Ama abim tanıdığım en çekilmez, huysuz ve bir o kadar da mutsuz adamdı. Bu konuda kasabada hayli ünlüydü. Küre geldi, abim…
-
op.74: şurada
aytaç ars, mayıs 2020 Açacak burada mı peki? Değil.Fakat açacak neden burada değil Ve yine derine inmeye çalışan boğa bocaladıSadece cevizlerin içine saklanınca korkusu geçenHer birimiz farklı okumalıydı şelaleden akan paragrafı Halının altına bakınKangurunun aceleci anneliğini pekiştiren asimetrik kesimeZıplayabilirsek kaçarız ormandanÇünkü derine inen boğa boğuldu Boğa boğuldu Boğa boğuldu Nasıl da ağzımız doluyor harfleri bir…
-
op.73: külleri savrulan yazar: jorge amado (10.8.1912 – 6.8.2001)
mustafa suphi, mayıs 2020 Brezilya’nın şehirlerinden Bahia’nın sokaklarını karış karış bilirim. Hatta köylerine kadar. Hırsızlarını, ayyaşlarını, dar kalçalı melez orospularını, dik yokuşlarında kapı önlerinde oturan dul kadınlarını, her fırsatta kocasını aldatan Terasa’yı, yaşlı horoz Justin’i, kumsalda aşkı kovalayan genç kızlar ve genç erkeklerini… Neydi beni böylesine Bahia şehrine aşık edecek unsur ? Elbette Latin Amerikan…
-
op.72: phoenix
kenan albustanlı, mayıs 2020 -benden külateş de benden – geldiğin yertoprak duvarkuştüyü yastıkdeğil mi zaten gözü büyümüş, ağzı oval şu aklımınyarı kaçık zührevi çiçeklerive altında aydın ve çığırtkanlığınakarata yaklaştıkça artanpeygamberdevesi şarkılarırenk renk mantarları şemsiye bellemişbir kraliçe, bir de işçizaten adın, adımadeğmez diye devrimveya devinim benim zaten bir dala tutunamayışımbir daldan sayılmayışım ateşten kanadı olgunluk seviyesine…
-
op.71: başıma ne gelecekse
çağın özbilgi, temmuz 2020 * annem çiçekli çayırlardan kimi toplar?adım anılmayacaksa ölmeliyimadımlarım gerisingeri uslanmayaben o göğüs boşluğuyum inceliğeben o romantik kuş ezgileriaklım beş karış havada / kargalarla aram pekiyi değilötüşüne imrendiğim ağaçlaryaslı, sonbahar düğün ertesi olmayayani yalnızım, yani yıkıkçarem harabeler inleten kitaplar okumakdevasa aynalarda kırılmak sözcüklerlegömlek cebimde taşıdığım fiyaskoylaağır geliyorum hayata / ama nafilegıcık oluyorum…
-
op.70: içimde bir dağ
hatice kübra öktem, ağustos 2020 bazen diyorumyüzümdeki lekelerin yerinikalbimdekiler almasaymışçıkmayan lekelerkapanmayan oyuklarhala akan yaralarsonu olsaymış bütün bunların da hayatınhayatımı bir melodinin içinde geçirebilecekfazladan bir şıkkı olmalıymışbaşı şişenlerçok yorulanlaryaralarından yerinde duramayanlarbaşını alıp alıp oraya gidebilmeliymiş bazen diyorumşarkılardan başka tutunacak dalımız kalmamışneden göğe uzadıkça kesmişler ki bizidaha çabuk ve taze büyüyelim diyeyse evethakları var ama böyle değilyine…
opus sanat* 