Etiket: şehriban yaman
-
op.406: Şehriban yaman – benim odam güzel herkesinkinden*
“İnsanın sığınağı ne zamandır susmak oldu bilmiyorum. Ama bazı kapılar konuşarak değil, sessizce açılır.” Yıllar sonra oraya geri döndüğümde kapı hâlâ aynıydı: biraz zor açılır, paslı ama inatla yerinden kıpırdayan cinsten. Beni gören bir ev değil de beni hâlâ bilen bir oda gibiydi. Penceresi kapanmış, içerisi rutubetle dolmuştu. Ama nedense en çok orada nefes alabildim.…
-
op.188: şehriban yaman, kaybolan
Zarrab, tombul ellerini saatlerdir suyun altında tutmasına rağmen, üzerindeki kırmızı çiçekler bir türlü silinmemişti. Gittikçe tedirginliğinin yarattığı korkuya teslim olmaya başladığını hissediyordu. Her zaman yaptığı gibi ne zaman bir ümitsizlikle karşı karşıya kalsa çareyi duvarlara yumruklarını geçirerek ağlamakta buluyordu. Bu kez de öyle olmuştu. Artık daha fazla dayanamıyordu kafasındaki düşüncelerin ağırlığını hiç zevk alamadığı bir…
-
op.100: kafes dövüşü
şehriban yaman, ekim 2021 Ve ben cep yorgunuyum dünyanın, içinde anlamsız rüyalar taşıyan. Haşarı çocukluğumun küçüldüğü kapılardayım, Güliver’in peşinden, Gülüveren’e doğru. Uyanıklığın uykuda yarattığı devrim yine de aralamaya yetmiyor sokak kapılarını. Çocuk parklarını çok özlemiştim oysaki… Sarılamayacağım pamuk ipliğinden sesler vardı, çoğul ve annem kokan kadınlar oturan, banklarda. Epey oluyor, ayaklarımın yatağın ucunda ayrı bir devlet kuruşu. Yürüyemiyor, koşamıyor pencerenin camından…
-
op.35: sessizliğin topal hiyerarşisi
şehriban yaman, mart 2021 Kapandı kapı, içine doğru çekilen son adımımla. Ayrık yaşamların üstünde kesiştiği sıcak lastik kokusu, havanın tazeliğini bozuyordu. Koridora serilmiş halı, topuğundan kan çekiyor gibiydi insanların. Yürüdükçe çekildi kanım. Son damlasını da yitirmek üzereydim sanki. Beti benzi atmıştı ayaklarımın. Ne zaman binsem otobüslere, hep böyle olurdu. Ne zaman otobüs desem bir şeyler…
opus sanat* 