Etiket: şiir
-
op.39: öpmeden ölünecek şeyler de var
serdar topaloğlu, aralık 2020 renksiz sevdalar dayandı bu kez göğsüme rüzgarlarım anlatsın tarihi omurgam kambur ağaçların asrı etimse hazır dünden iltihap kusuyor ellerim / oysa dokunmadım eski kahvehaneler dışında da dolaşmadım hiçbir yeri esnafların yazılmayan tarihi ezberlemek bütün kirli sakalları perçemlerinden ağaran saçlarını …
-
op.30: volga: bütün var olmamış sevgilerdeki baş kahraman
damla nur akkirpi, ağustos 2020 Ölmek sana hiç yakışmıyor Volga. Önce gözlerime bakıp bu dünyadan ve benden delicesine nefret ettiğini söylemen gerekirdi. Sonra avuç içlerinle tükürmeliydin, ezilmekten rengini kaybetmiş olan toprağa. Uçurtma şenliğindeki bütün uçurtmaların ağaç dallarına takılıp yırtılışlarını izlemeden ölmek, Sana hiç yakışmıyor Volga. Bir balerin gibi seni durmadan parmak uçlarına kaldıran şu acımasız…
-
op.21: direnç
yunus emre suci, ocak 2020 ey!boynumun incelen sesiciğerimde kırılacak nefesim vur kendiniyılkıya düşmüş körpe taylar rengindeözgürlüğün ve hasretin kalesidağ eteklerine ey!bileğimde büyüyen kavgasarılyüzünü yarınlara asmışçocuk sevdalara tutunher sabah doğurduğun güneşinsunduğu muştuyaellerinle beslebahçelerinde yeşerendirenç tohumunu.
-
op.17: sarı duvarlar
emine karaağaç, temmuz 2021 Tanrının söyleyecekleri bittiğinde başlıyordu sinema,Adalarda bir ispinoz rüya görüyordu belkiGöz bebeklerine kadar ışıyordu pespaye dünyamızEndişeler yorgun, gülüşler tedirgin, kantarlar dengesiz. Ölüler servi ağaçlarının gerisinde ayak uçlarına basa dursunKapılar onların yerini tamamlıyorKapılar bir ceset ağzı gibi açık ve siyahUlaşmaya ramak kalmış rüyalar bir duvarla bölünüyorDuvarlar donuk bir bakır külçesi ,Duvarlar sessiz,Duvarlar pek…
-
op.16: kırmızıyı ölçmek
rıdvan yıldız, temmuz 2021 Ağzımı diktiler gözüm açık Gölgeler karşılıksız gelip geçiyor Ezberledim hepsini Saatler küsmüş güne yazık Körpe sevişmeler, hasarlı tavan İnsan yürüdükçe büyür Sustukça ölür Yaşamak budur biraz Biraz yıkansa deniz, gözlerimi kaçırsam İyi ve kötünün yol ayrımı, Kirli geçmişiyle demlenen sokak Hecelenip duruyor dolmuşların sesinde Zaman hep yarım Şaşılacak ne çok insan…
-
op.12: inkisar
emre ay, nisan 2020 sonsuz güzelliğin altını kanla çizdiler duyuluyor ağrısı sözcüklerin annelerin kayalar parçalayan gözleriyle yoksul heyecan ırmağı parıltısı sanki kızgın hakikati ıslatmaya çalışan binbir söylem her tanımsız çığlık bütün bir tarihi canlandırıyor aynı oyun aynı sahne değişmiyorken gündem bir çöl yorgunluğu geçtiğimiz her yer neye açılırsak onunla kapanıyoruz yüksek bir keyif telaşıyla bahar…
-
op.11: dinim protesto
esra koyuncu, mayıs 2021 kaçsam kurtulabilir miyim yarına bıraktığım dünlerdenanahtarsız odalarda, sırtımda kapı izleriözrümde yaşanmamış bir sahtekarlık varöfkem kinime susmuş holigan nefse küfür muhabbetlere el mahkum kubbelerceki bilen bilireşarbım tevazudan demir örgüydüsüt gibi kestiler sonraşimdi dört dinde de eksik eteklerim şarkılı yerden yükseklerden düşen benve yükselen, sesimden mükellef yine benmarşlarımdaki davullar mı korkuttu yoksaney olamamış kamıştan mitingim?…
-
op. 10: her şeyin karşılığında elde edilmiş koca bir hiç için
usame yördem, kasım 2020 uzağımdaki her şey, yalnızlık ismiyle tanınıyor.birileri için peşinden koştuğum sokaklara,adını verip de kayboluyorum/doğrusu kaçıyorum. imtina edilmiş hayatlar biliyorum, kuru ve yassı,tertemiz perşembelere muhtacız diye böylediye böle böle yeniden ansıyorum, sensizlik bilimiyle ters yüz olmuş aksanımı.sanki konuştukça daha çok susuyorum. eskiden olsaydı başka olacak cümlelerle konuşuyor olurdum,bir yolu olmasa da yürüyordum, uzun…
-
op.08: yerlinin yerini unuttuğu yer
yiğit ergün, mart 2020 iri bir boşluk eyle banahavalansın oyuklarım birazkaldır fayların eteğinidans etmeyi öğret sudagüneşle tanışmamış zerrelerimbırak gömülsün koynundaki kaynağaama acıtıyor geçmedikçe yaraacıyor biriken lavra, bozuyorbıkkın ifadeli benzimi altın ayarda biz sürece bakanlar uslanmadık ağrı saymaktandışarıyı deniz odayı küpeşte sandığımız bu günlerdeyumuşaklığın keşfi ergenliğin vıcık voltajıakıp durdu güdümlü manşetlerçıktım, çıktığım balkondubalkon benden erken büyüyordu…
-
op. o7: gül parmaklı şafaktan kopup gelen pagan
çağın özbilgi, aralık 2020 sis gibi ölüp dağılıyor / örtük yüzlerini doğuya dönmüş günlerde gül parmaklı şafaktan kopup gelen pagan elinde – avucunda ne varsa vermiş / insanlara kaygının bütünsel hazzından uyanıp yılgınlıktan mahrum kalmış adaklara af olsa olsa birkaç grifon: barikat rüyasını süsleyecek…
-
op.o6: erotik bant
rıdvan yıldız, nisan 2021 boşalt beni sarıldığım ellerdenüstümde kısalıyor uslanmaz, sabırsız makassiren sesleri ve uçurum ayrılmaz ikiliçoğuna suç, bana göre-v sarılmak yürek burkulmasına iki el ateş! …
-
op.o3: bulutlardaki tabutlar
arsen everekliyan, haziran 2020 ağaçlar yapraklarını bırakmaya başladıkarıncalar telaşlı kuşlar huzursuztoprak beni çağırıyor hissediyorumuzun zamandır anlamını yitirdi hatıralarsevinçlerin dönüşlerine geç kaldımbenimdir bu devrilen putlar. diplere çekiliyorum her geçen günmaziyi yâd etmenin ne faydası vardolduramadığın bu büyük boşlukbüyüdükçe büyüyor ben küçülüyorumneresinde kaldım ben bu dünyanınömrüm allahın yaşına denk… düştüm hayatın ters köşesinesilindi gözlerimden uyku sarhoşluklarıiçimdeki çocuk…
-
op.o1: ahu, mutlaka
adem üren, mart 2020 bir vahşi kadar gerçekbir mezarlık gibi ağırgövdemde patlayanama durmaksızın patlayanher şeyin ilahisinere düşse sevgilimin alnıorada kıyasıya hüzünorada kıyasıya ahu. hem gerinen bir memedenhem açan çiçeklereçeliğin baharından,tarla kuşlarına kadarinsan, her şeyin amatörütam şuramda bir adres yitirdi şiirler. işte akıyor her şeysürüp gidiyor dünyaolunacak en güzeltoprağın yeşermeye başlayankentleri dolaşanher devleti illa iyilikyapmaya zorlayankolayca…
opus sanat* 