Kategori: sanat
-
op.138: esra koyuncu, beni bul ve kazıkazan
bırak kaybolan başka hayatlar olsun kan ve bıçak görmeden gövdeni senin yatay ve dikey kızıllığında dolanan her daim benim, şüphesiz işte bu hayata gebeyim doğumdan emekli toprağını üzerime savuran dünyadan yeniden ve yeniden doğuran dünyaya nöbetlerim var, çetelesini tutan dudaklarımda nöbetlerin var beni bul ve kazıkazan
-
op.137: cevat galip tan, rüyalarında
Kimin rüyasına girsem, Ölmüşüm. Ya kafama sıkmışlar Ya da İkinci kattan atmışım kendimi. Yahut Işıklarda araba ezmiş, Uçmuşum dere kenarına. En kötüsü Ambulans gelmemiş saatlerce Gitmişim kan kaybından. Ulan! Hep mi can vermişim! Şimdi ömür uzamış derler, Hep tıraş!
-
op.136: aykut akgül, suyun yanması
milyarlarca surattan oluşan boşluk bütün girdaplar bir şeylere azmettirici tekmelenerek paramparça olmuş sifonlar cenneti saç tellerinden haşmetli mezarlıklar yaptık şehvet o bilindik süslü cevaplarıyla dağıttı olanca kalabalığı diş fırçanı havluna sarıp kaldırdım az önce ve biri bana neden giyindiğimi anlatsın neden tabanlarında her kestirme yolun çamuru var neden erkek spermleri bulamıyorum damağında hiç ruhunu kaç…
-
op.135: çağla nalbantoğlu, rastlantısal çiviler
Her zaman yaptığım gibi, çabucak tekrarladım. Rutin denilebilir buna, ritüel ya da ribozom. Sağ üst köşeye gün ay yılı sırasıyla, ortayı hizalayacak şekilde saati. Altına da iki küçük final çizgisi. Una luz en el silencio – sessizlikte bir ışık – çalıyor. Çayırlardaki kovuklarından bale yaparak çıkan kırk yaş üstü bekar hanımlar gibi hissediyorum. Elllerinde birer…
-
op.134: s. barış seyyar, içbükey
I. Pencereyle benim aramdaki mesafe bu Gevişi kendinden getirir ölü bakışı II. Neyi anıyorsan işte onun bozulması Vurulacaktır beklersen dişleri III. Göz yanılması yansıması yaslanası Kaburganın çatlaması alçıda tartılması IV. Sokağın sonuna doğru uzanan Çözülen esrik suratın yaması V. Değeri kendinden biçilir ipliğin pazarı Bunların hepsi menfur kıymetler borsası VI. Aynanın çatırdadığı yere bakıyorsun sen…
-
op.133: ahmet doğruer, sigara öncesi imgenin yüzü
kahretsin, odada asılı bir üzünç… DUVAR anlamanın diğer adı, öğrenmenin / usanc’ın ilkeli / çivinin çakılgan öznesi -acıyla- harç’ın yüzüne gülümseyen / sessiz ve konuşkan bir ç ü r ü m e sonatı -imlasız- konuşsun, üryanı öz insanı / durmanın ikircikli, kalmanın yumru tadı / taş olma hâli. DUVAR İKİ öz’ün yıkımı (bu taştan yapılma)…
-
op.132: toprak şems tezcan, civa’r
¿nerede kaldım bunca zaman süzülüyorum insan yanlarım takılıyor //ben kendimi bularak süzü/lüyorum o kadar abuk ki n e b u l a diyorlar hücrelerim yılkınıyor böyle bir uyanış böyle bir doğuş böyle bir toplanış kendini kendinde bulamazmış insan nefesli buğu sulu parmak izleri dudaklar morarıyor hafif bu dökülen pas asitleri dişlilere takılanlar hiçleşiyor işleyen yerlerim…
-
op.131: vedat barga, takiye
kirayı öde faturalar kalsın bu düzen değişecek. ev sahibi aynı kalacak ama değişince düzen. kira da kalsın ödemem diyorsan yönetim şekli değişmeli ne gelsin bilmem ama var olan şekliyle her şey kalp kırıcı. kirayı öde faturalar kalsın. bu düzen değişecek. hayır öyle biz gidiyoruz demezler deseler de yemezler. gönderilecekler değişecek. kirayı da ödemem diyorsan bir…
-
op.129: eray erkin, yolunu çevirdiğin anda biraver olmak
adını sayıklıyorum gündüz vakti etrafımı saran bembeyaz kar tabakasına doğru yürürken oldukça sessizim beni duyamazsın aslında küskün de değilim bir köşede lüksemburg’un başkentini yokluyor ellerin diğer köşede şili’de okyanusu dalgalandıran deprem bakışlarına rast geliyorum sağ kalan ilk insan oluyorum bir sonraki gün enkazda aranıyorum ispanya’nın faşist iktidarı varken pan’in labirentinde hayalperest bir çocuk oluyorum başka…
-
op.128: mahsun aksoy, kızıl ritüel
Yalnızlığı kuşanmadan kendimi buralarda unuturum benim kadim öğretim intihar biliyorsun evim hastalıklı derme çatma bir umutsuzluk kapımda bir ölüm megaliti yani elimde bir jiletle oyalanıyorum yani biliyorsun façam bozuk ve kavgasız yaşayamam kızıl bir ritüelle açıyorum kitapları istersen bir sabah bana gel elinle nabzımı yokla istersen gelirken Les Combes şarabı getir birlikte kusarız yani biliyorsun…
-
op.126: yiğit ergün, kuşatmanın anatomisi
karaltı ışıklarına ayrıldığında bir ben parçalandı yolumdaki patikaları ayarttı güneş içimdeki yılkı o ân şaha kalktı dümen bilmez bir vurgun, sahibesine küskün âh viranlar yılgın, belirsizlik curnatası.. tıpkı kalkıp gelmişim gibi diri ve haftasonları kadar şen cuma neşesi, pazartesi sıkkınlığı bir yazgı, bir bir yazılı -diye buyurdu şaman gökte değildi, yeraltınındı zaman hunharca bileğini büktü…
-
op.125: özgür özer, sıfır
Bir planım var. Bu yüzden her şeye ikinci kez veda etmem gerekecek, sıfıra iki. Her yedi saniyede bir göz kırpmanız için gece mükemmel olmalı, tam olarak gözlerinizi kurutmanız için gereken zamandır. Nasıl bildiğimi sormayın. İsterseniz zamana bırakın. Ya da yavaş yavaş konuşup saniyenin onda beşinde bir tek kelimeyle, sesin bir örümcek ağının kırılganlığıyla kırıldığını, evrenin tüm…
-
op.124: çağla nalbantoğlu, olga tokarczuk’un zamanı
kitap: olga tokarczuk – kadimzamanlar ve diğer vakitlerlehçe aslından çeviren: neşe taluy yüceyayınevi: timaş syf.19: insan, öğrenmek zorunda olan aptal bir yaratıktır. syf.53: nesneler, zamanın ve hareketin olmadığı, başka bir gerçekle demlenmiş varlıklardır. sadece yüzeyleri görülebilir. bir yerlerde gizli olan geri kalanı, her maddesel nesnenin önem ve anlamını belirtir. örneğin bir kahve öğütücü. syf.133: sınır,…
-
op.123: usame yördem, nedenlere neden olan nedenler
“Yalnızlığı çileden çıkartacak kadar yalnızdım.” Ahmet Erhan Onlar gibi mi olacağım yoksa? Ötekilere benzeyip duran onlar gibi mi olacağım yoksa? Bunu düşünerek uyandım. Çabuk hareketlerle deftere şunları karaladım: Sevgili günlük, çok yalnızım. Bir mesele var dedim ama mesele ne, onu bilemedim. Düşündüm, bir mesele olsa da üstüne iğrenip kalabileyim. Bulamadım. “Eskiciiiiiiağ,” dedi bir ses.…
-
op.119: ufka doğru on altı satır
eray erkin, ocak 2022 sensiz ilerleyemiyorum ufka gözlerim kanatlı gözlerim henüz bir tank görmedi bir komutan gördü bir de şafak alnımda sana ulaşmak yazıyordu bir sabah yüzümü yanlışlıkla yıkadım havlu dokunmadı bir daha su serpilmedi gözyaşları yeterliydi orda çiçek topladım türevi nedir bilmeden birkaç köpeğin burnuna elimi koklattım ben olduğumu iki canlı da hissetmedi bu…
-
op.117: sigmund freud rüya müzesi (st. petersburg)
şule şilen, aralık 2021 Düşler Müzesi, 4 Kasım 1999 yılında Freud’un en ünlü eserlerinden biri olan Rüyaların Yorumlanması kitabının yüzüncü senesine denk gelecek zamanda ayarlanarak açılmıştır. Müze rüyaları; Freud’un teorilerini, eserlerini ve sanata olan tutkusunu ziyaretçilerin keşfetmesini sağlıyor. Müzede iki salon bulunmaktadır. İlk salon, bu sıra dışı bilim insanının hayatına ve çalışmalarına odaklanarak on iki…
opus sanat* 